Έλαμπε στο φως του Εραστή της η θάλασσα
κι έστελνε στα γυμνά μας πόδια ασημόκορφα κύματα,
ήχους ερωτικούς να σπάζουν μ' αναφιλητά
ανάμεσα στα ολόγυμνα κορμιά μας.
Άσμα γίνανε στα χείλη μας τα ηχοκύματα
για να υμνήσουμε τη μαγική στιγμή μας,
την ώρα που Εγώ κι Εσύ ενωθήκαμε
σελαγισμένοι μες στο φως του.
Και το ξημέρωμα, αγγελικοί γυμνίτες πια,
στης θάλασσας το κάλεσμα ενδώσαμε
κι απ' τον βυθό της αγκαλιά κοιτούμε το φεγγάρι.
Αγνοί, λευκοί, καθάριοι από κηλίδες.
Και πάνω σε κάποια πλαγιά,
όχι πολύ μακριά μας
'κείνη την ώρα βλάσταινε
ο σπόρος του Έρωτά μας.
©Επίγονος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου