Καταδικάστηκα να ζω!
Να ζω αποκλεισμένος
απ' όλους κι απ' τα πάντα.
Αποκλεισμένος του Έρωτα
να ζω τις τέσσερις εποχές των χρόνων
στα όρια του κορμιού σου.
Απ' τις άκρες των χυτών ποδιών σου
ως τους μελαγχολικούς μηρούς σου.
Να ξεδιψώ στον ομφαλό της γης σου
να γεύομαι μεθυστικά σταφύλια
στους αμπελώνες των στηθιών σου.
Ψίθυρους ν' αφουγκράζομαι μελωδικούς
στις άκρες των χειλιών σου.
Γυμνός να εξαγνίζομαι
στις λίμνες των βαθιών ματιών σου.
Κι έτσι καθάριος πια, να γύρω ν' αποκοιμηθώ
απάνου στις μικρές σωμάτινες πέτρες
του πιό πολύχρωμου, πολύτιμου ψηφιδωτού:
στη στράτα του ολόγυμνου κορμιού σου..
©Επίγονος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου