Δεν σε Ξεχνώ

Είναι αυτές οι ώρες της απουσίας σου 

σαν πόρνες αλαφροντυμένες,χιλιόβαρες, 

να με τραβάνε μακριά απ’ το κάστρο σου, 

να με παραπλανάνε με τα χιλιάδες πατσουλιά αρωματισμένες. 

Να θέλουν, σώνει και καλά, να σβήσουν 

τον μόσχο αυτόν του γιασεμιού που άφησε πάνω μου,

για πάντα το κορμί σου. 

Είναι, όμως, κι εκείνες οι ώρες που φέρνουν τη μορφή σου

να κάθεται στα γόνατά μου κι αγκαλιασμένοι 

να κλαίμε απ’ τα χτυπήματα που δώσαμε στ’ όνομα της αγάπης, 

μεταξοντυμένοι τη μετάνοια του εγωισμού μας. 

Μα πιο πολύ απ’ όλες τις στιγμές μας είναι εκείνη η στιγμή του Απρίλη

που με άφησες να ξεχυθώ σαν τον Ατλαντικό

να σβήσω το κορμί σου.

© Επίγονος