Τα Μάτια σου

Απόκρημνα πεύκα που γέρνουν στοργικά τον ίσκιο τους φιλώντας τη θάλασσα,
τα βλέφαρά σου.
Λευκή, εξαγνιστική παλίρροια ιαματική αρμύρα των παλιών πληγών,
το άσπρο των ματιών σου.
 Μαύρα, στιλπνά μαργαριτάρια που ψάχνουν μέσα σε βυθούς να βρούνε εραστές,
 οι δυό σου κόρες.
Πικρές αλήθειες, σιωπηρές, ανείπωτες γυάλινα μικρά διαμάντια άτολμων χρόνων,
τα δάκρυά σου.

Αχ! Αγάπη μου, Πόσο μικρός φαντάζει ο ήλιος μπρος στη Μεγαλοσύνη των Ματιών σου!

©Epigonos