Το χρώμα των πεσμένων φύλλων πήρανε.
Τη λάμψη της Μελαγχολίας ανταύγειες κάνανε.
Άλικα, πορφυρά γινήκανε σαν αίμα, Ζωής ηδύποτο.
Φθινόπωρο ήρθε και φύσηξε μέσα στα μαλλιά σου.
Τα φύλλα τους σκορπίσανε μικρές στιγμές στο χρόνο
Κάποιο πρόσωπο αναζητούνε να χαϊδέψουν σκυθρωπό
Γήινο, θνητό, να πάρουν από πάνω του αιώνια τον πόνο.
Φθινόπωρο ήρθε και πρωτόβρεξε απάνω στα μαλλιά σου
Σταγόνες, λίμνες έγιναν στο άσπρο των ματιών σου
Πορφύρωσαν τις ίριδες, και μώβισαν τις κόρες
Κι ορμητικά ξεχύθηκαν χρωματιστά ποτάμια
Φθινόπωρο ήρθε και κάθεται για πάντα στα μαλλιά σου
Σού φτιάχνει τόξο Ουράνιο, καμπύλες των χρωμάτων
Στα μάτια σου, στα χείλη σου ζωγράφος γίνεται ο Θεός
Και κλαίει, για μια στιγμή θα ήθελε να ήτανε Θνητός.
©Επίγονος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου